Yapay Zekâ Kod Yazıyor, Peki Dijital Anahtarlarımızı Kim Koruyor?
2026 Siber Güvenlik Raporuna Göre Farkında Olmamız Gereken Tehlike
Teknoloji dünyasında gerçekten heyecan verici bir dönemden geçiyoruz. Daha birkaç yıl önce aylarca geliştirmeye çalıştığımız uygulamaları bugün yapay zekânın yardımıyla günler içerisinde oluşturabiliyoruz. Yazılım geliştirmek giderek kolaylaşıyor, projeler hızlanıyor, yeni fikirler çok daha kısa sürede hayata geçirilebiliyor. Ne güzel, değil mi? Elbette güzel. Ancak bu hızlı dönüşümün beraberinde getirdiği, pek de konuşmadığımız bir sorun var. Biz uygulamalarımızı hızla geliştirirken, onlara erişim sağlayan dijital anahtarların güvenliğini aynı hızla sağlayabiliyor muyuz?
GitGuardian tarafından yayımlanan The State of Secrets Sprawl 2026 raporu, bu sorunun neden giderek daha önemli hale geldiğini çarpıcı verilerle ortaya çıkarıyor.
28,65 Milyon Dijital Anahtar: Üstelik Yalnızca Bir Yılda!
Önce biraz rakamlardan söz edelim. GitGuardian’ın araştırmasına göre 2025 yılında, herkese açık GitHub kod değişikliklerinde tam 28,65 milyon yeni hassas erişim bilgisi tespit edildi. Bu sayı, bir önceki yıla göre %34 artış anlamına geliyor. Burada sözünü ettiğimiz bilgiler, siber güvenlik dünyasında secrets olarak adlandırılıyor. Bunlar; uygulama programlama arayüzü (API) anahtarları, parolalar, erişim token’ları, özel anahtarlar ve sistemlere erişim sağlayan diğer kimlik doğrulama bilgileri. Basitçe düşünelim. Evimizin anahtarını kapının üzerinde unuttuğumuzda endişeleniriz. Çünkü anahtarı bulan birinin evimize girebileceğini biliriz. Peki, bir şirketin veritabanına, bulut ortamına veya kritik uygulamalarına erişim sağlayan dijital anahtarın yanlışlıkla internette paylaşılması bundan ne kadar farklı? Üstelik dijital dünyada bir anahtarın kopyalandığını her zaman fark edemeyiz. Anahtar hâlâ elimizdedir, sistemimiz çalışmaya devam eder. Dolayısıyla her şeyin yolunda olduğunu düşünebiliriz. Oysa aynı anahtar artık başka birinin elinde de olabilir. İşte asıl tehlike burada başlıyor.
Yapay Zekâ Hız Kazandırırken Yeni Güvenlik Riskleri de Oluşturuyor
Yapay zekâ destekli yazılım geliştirme araçları, teknoloji dünyasının çalışma biçimini değiştirdi. Artık yalnızca deneyimli yazılım geliştiriciler değil, daha az teknik bilgiye sahip kişiler de uygulamalar oluşturabiliyor. Birkaç komutla veritabanı bağlantısı kurulabiliyor, bulut servisleri kullanılabiliyor, farklı sistemler birbirine entegre edilebiliyor. Ancak her yeni entegrasyon, beraberinde yeni erişim bilgileri getiriyor.
GitGuardian’ın araştırmasındaki dikkat çekici bulgulardan biri, en hızlı artış gösteren on erişim bilgisi sızıntısı türünün sekizinin yapay zekâ servisleriyle ilişkili olması. Dahası, 2025 genelinde Claude Code’un ortak yazar olarak yer aldığı kod değişikliklerinin %3,2’sinde hassas erişim bilgisi tespit edilirken, incelenen tüm herkese açık kod değişikliklerindeki oran %1,5. Bu karşılaştırma, yapay zekânın tek başına güvensiz yazılım ürettiğini göstermiyor. Nitekim rapor, yılın sonuna doğru bu farkın belirgin biçimde azaldığını da belirtiyor. Ancak önemli bir gerçeğe işaret ediyor:
Yazılım üretim hızımız arttıkça, güvenlik kontrollerimizin de aynı ölçüde gelişmesi gerekiyor.
Yapay zekâ harika bir yardımcı olabilir. Fakat hangi sistemlere erişileceğine, hangi bilgilerin kullanılacağına ve geliştirilen kodun nasıl yayımlanacağına ilişkin sorumluluğumuz ortadan kalkmıyor.
Asıl Tehlike Belki de Dışarıda Değil, İçeride!
Rapordaki beni en çok düşündüren bulgulardan biri de kurum içi kod depolarıyla ilgili.
Araştırmaya göre incelenen herkese açık kod depolarının %5,6’sında en az bir hassas erişim bilgisi bulunurken, kurum içi kod depolarında bu oran %32,2. Yani kurum içi depolarda hassas bilgi bulunma oranı yaklaşık altı kat daha yüksek. İlk bakışta şaşırtıcı görünüyor, değil mi? Çünkü çoğumuz kurum içindeki sistemlerin daha güvenli olduğunu varsayıyoruz. Ancak bir sistemin internete açık olmaması, içerisinde bulunan erişim bilgilerinin güvenli biçimde yönetildiği anlamına gelmiyor. Bir geliştirici test yapmak için veritabanı parolasını kod içerisine yazmış olabilir. Bir otomasyon sürecinde kullanılan erişim anahtarı yıllarca değiştirilmemiş olabilir. Eski bir uygulamanın kimlik bilgileri, artık kimsenin kullanmadığı bir dosyada unutulmuş olabilir. Bunların hiçbiri dışarıdan görünmeyebilir. Ama görünmüyor olmaları, risk oluşturmadıkları anlamına gelmez. Daha da önemlisi, rapora göre kurum içindeki erişim bilgisi sızıntısı olaylarının %28’i yalnızca kod depolarının dışındaki ortamlardan kaynaklanıyor. Slack, Jira ve Confluence gibi günlük iş hayatımızın parçası olan platformlardan söz ediyoruz. Bir sorunu hızla çözmek için ekip arkadaşımıza gönderdiğimiz bir erişim anahtarı, bazen beklemediğimiz kadar uzun süre orada kalabiliyor. Güvenlik açığı her zaman karmaşık bir yazılım hatası değildir. Bazen aceleyle gönderilmiş bir mesajdır.
Dört Yıldır Değiştirilmeyen Anahtarlar!
Gelelim raporun en çarpıcı bulgularından birine. GitGuardian, 2022 yılında sızdırıldığı tespit edilen ve o dönemde geçerli olduğu doğrulanan erişim bilgilerini Ocak 2026’da yeniden incelemiş. Sonuç? Bu bilgilerin %64’ünden fazlası dört yıl sonra hâlâ geçerli! Düşünebiliyor musunuz? Bir dijital anahtarın internete sızdığı biliniyor, fakat dört yıl sonra bile kullanılabiliyor. Bu noktada önemli bir ayrımı anlamamız gerekiyor. Bir erişim bilgisinin sızdırıldığını tespit etmek, o güvenlik riskini ortadan kaldırmak değildir. Gerçek çözüm; erişim bilgisinin iptal edilmesi, yenisiyle değiştirilmesi, bağlı olduğu sistemlerin güncellenmesi ve kullanımının kontrol altına alınmasıdır. Ancak bu işlemler her zaman kolay değildir. Özellikle aynı anahtar farklı uygulamalarda, otomasyon süreçlerinde ve sunucularda kullanılıyorsa değişiklik yapmak sistemleri etkileyebilir. Bu nedenle kurumlar bazen riskli bir tercih yapabiliyor: Çalışan sisteme dokunmamak. Fakat bugün sorunsuz çalışan bir sistem, yarın güvenli çalışacağı anlamına gelmez.
Her Alarm Aynı Derecede Tehlikeli Değil
Siber güvenlik ekiplerinin karşılaştığı bir başka sorun da alarm sayısı. Binlerce erişim bilgisi tespit edildiğini düşünelim. Hangisi önce ele alınmalı? İlk akla gelen yaklaşım, geçerliliği doğrulanan anahtarlara öncelik vermek olabilir. Ancak rapor, yalnızca doğrulanabilirliğe dayalı önceliklendirmenin kritik risklerin %46’sını gözden kaçırabildiğini belirtiyor. Çünkü her erişim bilgisinin geçerliliği otomatik olarak kontrol edilemiyor. Buna karşılık geçerli olduğu doğrulanan her anahtar da aynı derecede tehlikeli olmayabiliyor. Örneğin yalnızca test ortamına erişen bir anahtarla, üretim veritabanındaki müşteri bilgilerine erişim sağlayan anahtarın riski aynı değildir. Önemli olan yalnızca anahtarın çalışıp çalışmadığı değil; hangi sisteme erişebildiği, ne kadar yetkili olduğu ve ele geçirilmesi durumunda nasıl bir iş etkisi yaratabileceğidir. Dolayısıyla modern siber güvenlikte başarı, daha fazla alarm üretmekten çok, hangi alarmın gerçekten önemli olduğunu anlayabilmekten geçiyor.
İnsan Olmayan Kimlikler: Dijital Dünyanın Görünmeyen Çalışanları
Artık kurumların dijital ortamlarında yalnızca insanların kullanıcı hesapları bulunmuyor. Uygulamalar, servis hesapları, mikroservisler, otomasyon sistemleri, bulut iş yükleri ve yapay zekâ ajanları da birbirleriyle iletişim kurabilmek için kimlik bilgileri kullanıyor. Bunlara Non-Human Identity (NHI), yani İnsan Olmayan Kimlikler diyoruz. Bir bankanın ödeme sistemleri, bir havayolunun rezervasyon altyapısı, bir e-ticaret platformunun sipariş yönetimi veya bir üretim tesisinin otomasyon sistemleri bu kimliklerle çalışabiliyor. Bu kimliklerin sayısı arttıkça yönetilmeleri de zorlaşıyor. Nitekim GitGuardian’ın NHI yönetişim verilerinde tespit edilen politika ihlallerinin %60,4’ü, gerektiği zamanda yenilenmemiş uzun ömürlü erişim bilgileriyle ilişkili. Bence burada sormamız gereken soru çok açık:
Bir kurum, çalışanlarının hangi sistemlere erişebildiğini yönetirken, binlerce makine kimliğinin erişimlerini de aynı titizlikle yönetebiliyor mu? Çünkü dijital dünyada yetkili olmak için mutlaka insan olmak gerekmiyor.
Peki, Kurumlar Ne Yapmalı?
Artık yalnızca güvenlik duvarları, antivirüs yazılımları veya kullanıcı parolaları üzerinden düşünmek yeterli değil. Dijital erişim bilgilerinin tüm yaşam döngüsünü yönetebilmemiz gerekiyor.
Bu dönüşümün temelinde birkaç önemli yaklaşım bulunuyor:
- Kaynak kodlarında, yapılandırma dosyalarında ve desteklenen iş birliği ortamlarında açığa çıkan erişim bilgilerini belirlemek.
- Dijital anahtarların nerede bulunduğunu, kime ait olduğunu ve hangi sistemlere erişebildiğini bilmek.
- Hassas bilgileri kod içerisine yazmak yerine merkezi ve güvenli sistemlerde saklamak.
- Erişim bilgilerini düzenli olarak yenilemek ve mümkün olduğunca bu işlemleri otomatikleştirmek.
- Her uygulamaya ve makine kimliğine yalnızca ihtiyacı kadar yetki vermek.
- Güvenlik kontrollerini yazılım geliştirme sürecinin sonuna bırakmayıp, sürecin doğal bir parçası haline getirmek.
Burada GitGuardian gibi teknolojilerin önemi ortaya çıkıyor. Secrets Detection, risk önceliklendirme ve NHI Governance gibi yetkinlikler, kurumların görünmeyen erişim risklerini keşfetmesine ve yönetmesine yardımcı olabiliyor. Ancak unutmayalım: Hiçbir güvenlik ürünü, tek başına iyi tasarlanmış süreçlerin ve kurumsal sorumluluğun yerini tutamaz.
Son Söz: Geleceğin Güvenliği, Görünmeyeni Yönetebilmekten Geçecek
Teknoloji geliştikçe hayatımızı kolaylaştıran uygulamaların sayısı artıyor. Yapay zekâ ile artık daha hızlı düşünüyor, daha hızlı tasarlıyor ve daha hızlı üretiyoruz. Bütün bunlar son derece değerli. Fakat hızın yanında kontrolü de geliştirmek zorundayız. Çünkü geleceğin siber güvenlik sorunları yalnızca sistemlerimize dışarıdan girmeye çalışan saldırganlardan kaynaklanmayacak. Bazen yıllardır değiştirilmemiş bir anahtar, bazen unutulmuş bir servis hesabı, bazen de büyük bir heyecanla geliştirdiğimiz yapay zekâ uygulamasının arkasında bıraktığı erişim bilgileri risk oluşturacak.
Ve belki de siber güvenlik dünyasında artık şu soruyu daha sık sormalıyız: “Sistemlerimizi ne kadar iyi koruyoruz?” yerine, “Sistemlerimizin kapısını açabilen bütün anahtarları gerçekten tanıyor muyuz?”
Sarav Asiye Yiğit * 17 Kasım 2026
Kaynak
GitGuardian, The State of Secrets Sprawl 2026 – The Year Software Changed Forever, 5. Baskı, 2026.







Yorumunuzu Bırakın